Gdy cnotliwa ciotka załamuje ręce, młodzi zakochani biorą ślub i wybierają się w podróż do Włoch, a w końcu osiadają w domu w Górnej Krainie. Tina Gramontova uosabia chęć do życia, siłę miłości i nie zwraca uwagi na burżuazyjną hipokryzję. Utwór weryfiktuje stosunek do sztuki, piękna i przywiązania do ziemi ojczystej. Napisany został w formie współczesnej powieści, a jego autor skupił się na psychoanalizie i charakteryzacji bohaterów. Znaczące są także opisy przyrody i pogody, które są impresjonistyczne, bezpośrednie i odzwierciedlają stan umysłu bohaterów. Gadje gnezdo jest najlepszym dłuższym utworem Levstika; została napisana w listopadzie i grudniu 1917 i styczniu 1918. Osadzona w realiach słoweńskiej wsi, przez którą przetacza się wojna. Centralna postacią jest wdowa Kastelka, naturalna, samodzielna, surowa, ale cechująca się dobrym sercem kobieta, która haruje, przeklina i żyje tylko dla synów i gospodarstwa. Dwóch synów traci na wojnie, trzeci wraca ciężko ranny, ale zdrowieje. Choć Kastelka jest bliska popełnienia samobójstwa, chęć do życia przywraca jej poprawa zdrowia jej ostatniego syna - wie, że może mu zostawić gospodarstwo.