Po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem hokejowym na Łotwie. Początkowo jako asystent w macierzystym klubie Dinamo Ryga, gdy trenerami byli Wiktor Tichonow i Władimir Jurzinow, a od 1977 jako samodzielny trener. Następnie został selekcjonerem Bułgarii, którą prowadził na turnieju mistrzostw świata Grupy C w 1980. Od sierpnia 1992 w Polsce był trenerem Podhala Nowy Targ. Został zatrudniony przez władze klubu po niezadowalającym sezonie 1991/1992. Do drużyny zostali sprowadzeni obcokrajowcy: Siergiej Odincow i Sergejs Povečerovskis. Od tego czasu przejęcia trenowania przez Łotysza drużyna odnosiła sukcesy w lidze polskiej. Trener dał się wówczas poznać jako surowy i wymagający (miał zasadę, w myśl której do autokaru przed ważnymi meczami nie były dopuszczane kobiety), a jednocześnie skuteczny i szanowany przez zawodników trener. W tym okresie część zawodników drużyny odmawiało gry pod kierunkiem trenera, nie uznając jego metod szkoleniowych. Podczas swojej pracy czterokrotnie doprowadził nowotarżan do tytułu Mistrza Polski. Jednocześnie od 1992 został selekcjonerem reprezentacji Polski i prowadził ją w mistrzostwach świata Grupy B w 1993 i 1994.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ēvalds Grabovskis · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.