Od stycznia 1919 był zastępcą ministra wojny Ukraińskiej Republiki Ludowej. Jednocześnie pełnił funkcję głównego inspektora Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od kwietnia tego roku dowodził Grupą Chełmską. Opowiadał się za zawarciem rozejmu z bolszewikami i skoncentrowaniu wszystkich wojsk przeciwko Polakom. W lipcu miał zostać wysłany do Włoch jako przedstawiciel wojskowy URL, ale ostatecznie pozostał w Kamieńcu Podolskim. W grudniu ewakuował się na ziemie zajęte przez Wojsko Polskie. W kwietniu 1920 wysłano go do Polski jako przedstawiciela przewodniczącego Dyrektoriatu Symona Petlury przy Naczelniku Państwa Józefie Piłsudskim. Na emigracji mieszkał krótko w Polsce, potem przeniósł się do Belgii, zaś w 1923 r. przybył do Francji.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy, Szablą Świętego Jerzego, Orderem Świętej Anny II klasy, Orderem Świętego Włodzimierza IV klasy z mieczami i wstęgą, mieczami do Orderu św. Anny, Orderem Świętego Włodzimierza III klasy z mieczami.

Bibliografia Jarosław Tinczenko, Офіцерський корпус Армії Української Народної Республіки (1917-1921), Київ 2007, Wyd.