Wydał szereg książek poświęconych gen. Hallerowi, jak „Płonące Reims” (1921), „Lew św. Marka” (1922), „Nowa legenda” (1921), „Derwisz tańczący” (1924), „Mare Polonum” (1924), „Gdyby pod Radzyminem...” (1927). W roku 1925 uczestniczył w kampanii prasowej przeciw „Przedwiośniu” Stefana Żeromskiego. W roku 1926 pod pseudonimem Jan Młot wydał tekst atakujący obóz Piłsudskiego „Ryzykanci”. Zaatakował także Tadeusza Boya Żeleńskiego w „Rzeczypospolitej”. W kwietniu 1926 zamieszkał w Tulonie we Francji, i zajął się tam pracą literacką. W roku 1927 owdowiał. W roku 1933 przeniósł się do Paryża i został korespondentem polskich dzienników. W roku 1936 został tajnym agentem wywiadu polskiego na statusie dyplomaty. W roku 1939 ożenił się ponownie z francuską poetką Germaine Rale.

Na początku II wojny światowej uczestniczył w organizacji polskich oddziałów wojskowych na terenie Francji. Od czerwca 1940 przebywał w Szkocji. 29 stycznia 1941 roku został przeniesiony z 7 Brygady Kadrowej Strzelców do Komendy Miasta Edynburg na stanowisko zastępcy komendanta, oficera oświatowego i referenta darów. Po wydaniu w roku 1942 broszury krytykującej politykę Piłsudskiego został karnie zwolniony z wojska. Od jesieni 1943 wykładał polonistykę na Uniwersytecie St. Andrews.