Wtedy też weszła w skład pracowni neobizantynizmu prowadzonej przez Michajłę Bojczuka, swojego przyszłego męża i weszła w skład grupy bojczukistów, postulującej odrodzenie sztuki bizantyjskiej (1909).
W 1918 urodziła syna Petra (Piotra). Od 1919 r. wykładała w Myrhorodzkiej Szkole Sztuki i Ceramiki, a w 1922 r. prowadziła zajęcia warsztatowe w kijowskim Instytucie Sztuk Plastycznych. W latach 1925–1929 wykładała w Instytucie Sztuki w Kijowie.
Pomiędzy listopadem 1926 a majem 1927 Zofia, Bojczuk oraz uczniowie: Iwan Padałka i Wasyl Sedljar udali się w podróż po Niemczech, Francji i Włoszech. Podróż ta stała się później oficjalną przyczyną aresztowania artystów, rzekomo podejrzanych o uczestnictwo w kontrrewolucyjnej organizacji. W czasie „wielkiego terroru” 25 listopada 1936 mąż artystki został aresztowany przez NKWD, a 13 lipca 1937 wraz z uczniami stracony w Kijowie. 11 grudnia tego samego roku Zofia została aresztowana, oskarżona, skazana na śmierć i stracona w Kijowie przez NKWD. Jej sprawę prowadziła czekistka Pera Iskijwna Goldman, która skazała również m.in. Ostapa Wysznię, Ołeksę Slisarenkę czy Ołesia Doswitnego.
Rehabilitowana pośmiertnie w 1958.
Siostra Tadeusza i Aleksandra.