thumb|Uczestniczka głodówki Barbara Toruńczyk z Adamem Michnikiem, jednym z więzionych wówczas działaczy KOR-u Głodówka w kościele św. Marcina w Warszawie – protest solidarnościowy działaczy polskiej opozycji demokratycznej trwający od 24 do 31 maja 1977, który odbywał się w warszawskim kościele św. Marcina. Była to pierwsza głodówka protestacyjna zainicjowana przez środowisko Komitetu Obrony Robotników.
Geneza i przebieg Protest planowany był już od kwietnia 1977 jako reakcja na dalsze przetrzymywanie w więzieniu kilkunastu uczestników wydarzeń z czerwca 1976, których nie uwolniono pomimo amnestii z lutego 1977. W miesiącu tym nadal w izolacji więziennej przebywało pięć osób, tj. Zygmunt Zaborowski (skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności), Czesław Chomicki i Wacław Skrzypek (skazani na kary po 9 lat pozbawienia wolności), Marek Majewski i Adam Żukowski (skazani na kary po 3 lata pozbawienia wolności). Jeden z więźniów, Czesław Chomicki, rozpoczął głodówkę w dniu 16 lutego 1977 w stugodzinnych turach. W środowisku KOR-u dyskutowano nad różnymi formami protestu. Ostatecznie zdecydowano się jednak na głodówkę solidarnościową, za którą optowali przede wszystkim Bogusława Blajfer, Jacek Kuroń i Antoni Macierewicz. Wśród lokalizacji rozważano warszawskie kościoły św. Krzyża, św. Anny i św.