Potrafił także wytknąć błędy buddyjskie. W tym czasie szkoła tiantai opierała się na Fufazang jing, gdzie napisano o 24 patriarchach Indii. Odnosząc się do klasycznych prac, zweryfikował ten błąd. Odnalazł informacje, że Mahakaśjapa był pierwszym patriarchą, a Bodhidharma – dwudziestym ósmym. Zebrał swoje informacje w dziele Zhuanfa zhengzong ji (Zapiski z przekazu Dharmy z prawdziwej linii). Później na jedwabiu namalował jeszcze linie przekazu i nazwał tę pracę Zhuanfa zheng zongding zutu. Kolejną jego pracą na ten temat było szczegółowe przedstawienie historii patriarchów w dwutomowym dziele Zhuanfa zhenhzong lun. Te jego prace spopularyzowały buddyzm chan.
Mistrz chan pomógł naprawić relacje z uczonymi konfucjańskimi oraz ustanowić buddyzm jako jedną z ortodoksyjnych filozofii, która rozkwitła w buddyjskich społecznościach na południe od rzeki Yangzi. Zwróciło to na niego uwagę lokalnych urzędników.
Otrzymał nadaną przez dwór cesarski purpurową szatę. Kiedy cesarz Renzong przeczytał książki mistrza, nakazał włączenie ich do chińskiej Tripitaki oraz nadał mistrzowi tytuł „Mistrz Mingjiao”.
Mistrz Qisong pozostawił po sobie ponad 100 tomów dzieł, niestety większość z nich uległa zniszczeniu w czasach południowej Dynastii Song. Do dziś przetrwały jedynie 22 tomy.