thumb|240px|Grób Wandy Odolskiej na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Wanda Odolska (ur. 5 czerwca 1909 w PołtawieJerzy Myśliński, Mikrofon i polityka: z dziejów radiofonii polskiej, 1944–1960, 1990., zm. 28 lutego 1972 w Warszawie) – dziennikarka radiowa, propagandzistka partyjna.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Tadeusza Skrzypiciela., z zawodu fryzjera, i Anny z domu Górskiej. Pod koniec lat 40. i na początku lat 50. XX w. była komentatorką audycji „Sprawy i ludzie” i jedną z prowadzących propagandową audycję Fala 49, w której wychwalała Stalina, potępiała „amerykańskich podżegaczy, mącicieli, rodzimych spekulantów”, zarzucała prymasowi Stefanowi Wyszyńskiemu brak patriotyzmu, mówiła m.in., że to dzięki Stalinowi Polak z powrotem kocha kwiaty, spokojnie pracuje i wierzy w trwałość pokojuWiesław Kot, Polskie dekady • Kronika naszych czasów, Wydawnictwo Podsiedlik-Raniowski i spółka, Poznań, b.d.w., s. 25. Po śmierci swojego redakcyjnego kolegi, prowadzącego Falę 49 Stefana Martyki, zastrzelonego 9 września 1951, Odolska poprosiła Bieruta o ochronę UB. W marcu 1953 po śmierci Stalina stwierdziła, że tego bólu nie można wypłakać. Tej straty nie można wymierzyć niczymWojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914–1993, t. 2, Warszawa 1995, s. 263..