Gajusz Maniliusz () – rzymski polityk, działający w I wieku p.n.e., stronnik Gnejusza Pompejusza.
Pochodził z rodziny plebejskiej (gens Manilia). W roku 67 p.n.e. udało mu się uzyskać trybunat na rok następny, jednak jeszcze w grudniu w roku wyborów starał się przeprowadzić przez zgromadzenie ustawę o prawie do głosowania przez wyzwoleńców w tribus swoich patronów. Kasjusz Dion twierdzi, że próbował to zrobić wieczorem ostatniego dnia roku 67 p.n.e. Pomimo przegłosowania ustawy senat zablokował ją ze względów formalnych (Historia rzymska XXXVI.42).
Zasłynął ustanowieniem prawa nadającego Gnejuszowi Pompejuszowi nadzwyczajną władzę wojskową i administracyjną w III wojnie Rzymu z Mitrydatesem. Propozycja ostro krytykowana przez najbardziej konserwatywnych optymatów z Hortensjuszem i Katulusem na czele, została jednak poparta przez lud. Za jej uchwaleniem optował pretor roku 66 p.n.e. Marek Tuliusz Cyceron, który wygłosił przed zgromadzeniem słynną mowę pro Lege Manilia (a właściwie de imperio Gnaei Pompei, zwaną również Manilianą). Wydarzenia te opisali Wellejusz Paterkulus i Plutarch (Historia rzymska II.33;