Pracując pod kierunkiem prof. dra hab. Bohdana Baranowskiego obronił w 1961 r. na Uniwersytecie Łódzkim pracę doktorską z zakresu historii gospodarczej Polski, a w 1965 r. habilitował się na tejże uczelni również z zakresu historii gospodarczej. W 1979 r. uzyskał tytuł naukowy profesora. W 1990 r. decyzją Ministra Edukacji Narodowej powołany został na stanowisko profesora zwyczajnego w Uniwersytecie Łódzkim.
Początkowo zajmował się historią gospodarczo-społeczną, prowadząc badania nad polską kulturą agrarną i gospodarstwem wiejskim, a również strukturą społeczno-własnościową szlachty oraz historią chłopów polskich. Rezultatem tych prac są 4 publikacje książkowe i artykuły naukowe. Po habilitacji zajął się badaniami nad polską kulturą polityczną w XVI-XVIII w. ze szczególnym uwzględnieniem czasów Oświecenia, a zwłaszcza okresu Sejmu Wielkiego. W wyniku tych badań opublikował 3 pozycje książkowe oraz szereg artykułów i studiów naukowych. Wyrazem zainteresowań badaniami regionalnymi jest praca książkowa dotycząca dziejów ziemi wieluńskiej. Wykazując zaangażowanie procesami dydaktyki, zajmował się też przygotowywaniem materiałów do nauki historii w szkole przygotowując dwie oddzielne publikacje z tego zakresu. W toku wieloletniej pracy akademickiej wypromował trzech doktorów i 130 magistrów historii.