Następnie udał się do Fujianu, aby praktykować chan u mistrza Mi’ana Xijego (1118–1186), u którego osiągnął drugie oświecenie. Po jakimś czasie rozpoczął propagować buddyzm. Odwiedził wówczas następujące klasztory: Chengzhao na górze Yang, Pingjiangfu, Bao’en Guangxiao na górze Jun w Jiangyin, Shiji na górze Yefu w Wuweijun, Jianfu w Raozhou, Zhidu na górze Xiang w Mingzhou oraz Yunyan na górze Huqiu w Pingjiangfu.

W końcu został opatem klasztoru Lingyin. W celu usunięcia pewnych niedociągnięć w praktyce koncentracji na huatou (dosł. szczyt słowa) i cichego oświecenia, zreformował pewne metody medytacji, z których najbardziej popularne i sławne stały się „Songyuan erzhuan yu” (Dwa oświecające zdania Songyuana). Pierwsze zdanie: „kiedy objaśniasz buddyjskie zasady, nie możesz tylko polegać na swoim języku” i drugie – „dlaczego ludzie nie mogą kroczyć naprzód z wielką siłą”. Używał tych zdań celując odpowiednio w koncentrację nad huatuo i cichą iluminację. Z drugiej strony Songyuan propagował także „przebudzenie” jako sposób praktykowania medytacji. Podkreślał „przebudzenie” i „internalizację”, aby uczynić najbardziej powszechną praktykę mówienia czymś „poza zwyczajnym”.