Rzeczownik – samodzielna składniowo i semantycznie odmienna część mowy nazywająca rzeczy, obiekty, miejsca, osoby, czynności, organizmy, zjawiska i pojęcia abstrakcyjne. Rzeczownik w języku polskim pełni funkcję głównie podmiotu w zdaniu; może też pełnić funkcję dopełnienia, okolicznika, przydawki lub orzecznika. Może odmieniać się przez liczby i przypadki, występuje w rodzajach. Odmianę rzeczowników przez przypadki określa się mianem deklinacji. Istnieje także grupa rzeczowników całkowicie nieodmiennych (na przykład atelier, kiwi, bikini, taxi, kakadu, kamikaze). Rzeczownik tworzy związki składniowe i semantyczne z rzeczownikami (zaimkami rzeczownymi), przymiotnikami (zaimkami przymiotnymi), liczebnikami (zaimkami liczebnymi), czasownikami i (rzadko) przysłówkami (zaimkami przysłówkowymi).
W większości języków istnieje jakiś system klasyfikacji rzeczowników. Jest to zwykle system rodzajów (niewielka zamknięta liczba kategorii mająca duży wpływ na inne konstrukcje języka) lub system liczników (duża otwarta liczba kategorii mająca ograniczony wpływ na inne konstrukcje, na przykład przy liczeniu) albo klasy. Większość języków indoeuropejskich ma system rodzajów – od dwóch (włoski, francuski, hiszpański), przez trzy (łacina, niemiecki), do pięciu (polski).