Praktyka u Sonnō Sōekiego Kiedy Menzan zbliżał się do 20 roku życia, Ryōun udał się na emeryturę. Menzan udał się więc na Kinpōsan na tygodniowe odosobnienie aby kontemplować swój przyszły kierunek praktyki. W 1703 r. udał się do Edo, w którym spotkał kilka ważnych postaci szkoły sōtō, m.in. Dōhaku, który właśnie zwycięsko przeprowadził reformę przekazu dharmy. Pod koniec roku spotkał względnie nieznanego nauczyciela Sonnō Sōekiego i wkrótce zostawił innych wielkich nauczycieli i udał się za Sōekim do jego małej świątyni Taishin w Sendai.
Na decyzję tę wpłynęło zapewne to, że Sōeki był jednym z pierwszych nauczycieli, którzy podkreślali, iż kroczą drogą Dōgena i nie zetknęli się z tradycją ōbakuSōeki wyrzucił kiedyś ucznia za to, że ten położył jakiś zwykły tekst na pismach Dōgena. Podczas pierwszego zimowego odosobnienia Menzan przyjął od niego zestaw wskazań (jap. daikai). Sōeki był często zapraszany do wygłaszania mów na różnych spotkaniach i Menzan towarzyszył mu, uważając, że jest to lepsza nauka niż studiowanie u wielu różnych nauczycieliDavid Riggs, "The Zen of Books and Practice: The Life of Menzan Zuihō and His Reformation of Sōtō Zen", (w: Zen Masters, 2010), s 155..