Berthold Hellingrath (ur. 27 października 1877 w Elblągu, zm. 15 grudnia 1954 w Hanowerze) – niemiecki malarz, rytownik i pedagog.
Jego rodzice nie byli elblążanami: matka pochodziła z Królewca, a ojciec (był krawcem) z Gryfic. Gdy miał pięć lat razem z rodziną przeprowadził się do Gdańska. Po ukończeniu szkoły realnej im. św. Jana uczęszczał do Szkoły Rzemieślniczej, gdzie jego nauczycielami byli Wilhelm August Stryowski, Bernhard Sturmhöfel i Frido Badt. Ponadto pobierał lekcje u Arthura Bendrata, za którego namową wyjechał z Gdańską aby studiować. Od 1899 do 1905 był studentem w Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie, jednymi z jego wykładowców byli Carl Bantzer i Gotthardt Kuehl. Naukę kontynuował w Paryżu i Monachium. W 1907 powrócił do Drezna, gdzie założył własne studio; tam poznał Maxa Pechsteina i Ericha Heckela, który w 1905 założył grupę artystyczną Die Brücke. W wolnym czasie powracał do Gdańska, gdzie zajmował się malowaniem widoków miejskich. Ostatecznie powrócił tam przed 1910, zaprzyjaźnił się z Fritzem Pfuhle oraz Alfredem Scherresem. Podczas zorganizowanej w 1911 w gdańskiej Katowni wystawy Bendrat i jego przyjaciele wystawił swoje prace. Wszystkie zostały sprzedane za tak pokaźną sumę, że pozwoliła mu ona na wyjazd do Paryża na kontynuację studiów.