Cztery święte miasta judaizmu (hebr. ארבע ערי הקודש) jest określeniem występującym w judaizmie i odnoszącym się do Jerozolimy, Hebronu, Safedu i Tyberiady.
Te cztery miasta były głównymi ośrodkami życia żydowskiego po podboju osmańskim Palestyny w 1517 roku. Jednak określenie "cztery święte miasta judaizmu" zostało wprowadzone przez historyków i nigdy nie odnosiło się do rzeczywistego stanu w judaizmie. W tradycji żydowskiej tylko Jerozolima była uznawana za święte miasto.
Historia Koncepcja tzw. "świętych miast judaizmu" powstała około 1640 roku. Początkowo termin ten odnosił się do trzech miast w Ziemi Izraela - Jerozolimy, Hebronu i Safedu. W owym czasie, żydowskie społeczności istniejące w tych miastach zorganizowały stowarzyszenie na rzecz zbierania funduszy (halukka) w diasporze. Wcześniej fundusze takie były zbierane przez różne stowarzyszenia, teraz ustalono, że z Ziemi Izraela będą wysyłani specjalni emisariusze (z każdej z tych miejscowości jeden wysłannik). W 1740 roku do tych trzech miast dołączyła Tyberiada. Wszystkie te cztery miasta były najważniejszymi ośrodkami życia żydowskiego po podboju osmańskim Palestyny w 1517 roku. System zbierania funduszy nie utrzymał się długo, gdyż w pierwszej połowie XIX wieku nastąpiło mocne osłabienie społeczności żydowskiej w Palestynie.