145 milionów lat temu, na przełomie jury i kredy.
Historia badań Masyw Tamu był badany dzięki wielokanałowemu profilowaniu sejsmicznemu oraz próbkom skał uzyskanym w programie badawczym Integrated Ocean Drilling Program (IODP). Nazwa Tamu jest akronimem nazwy Texas A&M University.
Początkowo sądzono, że jest to system wielu mniejszych wulkanów, tak jak np. Wielka Wyspa na Hawajach. Badania z 2013 roku wskazały jednak, że wylewy lawy, rozłożone w różnych kierunkach, pochodzą z jednego centralnego źródła w pobliżu środka masywu. To sugerowało, że Masyw Tamu jest największym wulkanem tarczowym na Ziemi. Jeżeli byłby pojedynczym wulkanem powstałym nad plamą gorąca, to należałby do największych takich gór w Układzie Słonecznym; Olympus Mons na Marsie ma objętość większą zaledwie o 25%.
W 2019 roku opublikowano pracę analizującą anomalie magnetyczne masywu, wskazując, że mają one charakter liniowy, typowy dla grzbietów śródoceanicznych. Masyw Tamu nie jest zatem wulkanem tarczowym, tylko powstał ponad złączem potrójnym ryftów, wskutek zjawiska spreadingu.
Przypisy Nazwa polska według KSNG:
Kategoria:Nieaktywne wulkany Kategoria:Wulkany w Australii i Oceanii Kategoria:Wulkany podmorskie