W historiografii artystycznej niemalże zawsze podkreślano bezpośredni związek obu dzieł, przeważa jednak twierdzenie że obraz z oratorium Świętej Trójcy jest młodszym dziełem, bezpośrednio zależnym od datowanego na lata 1425-1430 malowidła należącego do rycerskiej konfraterni. Po wojnie obraz ten był uznawany za zaginiony, zaś w 1999 roku niespodziewanie znalazł się w zbiorach (Staatliche Museen zu Berlin - Preußischer Kulturbesitz) jako depozyt berlińskiego Konsystorza Ewangelickiego (Dep. 25 FV EKU). Eksponowano go wpierw w Muzeum Bodego na Wyspie Muzeów następnie znajdował się w Gemäldegalerie przy Kulturforum w zachodniej części stolicy RFN. W 2020 podjęto decyzję o zwrocie obrazu do GdańskaGotycki ołtarz powróci do gdańskiej bazyliki Mariackiej. To jedna z najcenniejszych strat wojennych. Odzyskane dzieło usytuowano w północnym ramieniu ambitu pomiędzy narożem z północnym ramieniem transeptu i wejściem do zakrystii. Scalono go z oryginalną predellą, która do zwrotu do macierzystej świątyni stanowiła wystrój kościoła św. Jana w Berlinie-Moabit (dzieło Karla Friedricha Schinkla). Na predelli ukazana jest Trójca św.