Jego gra początkowo została określona jako przymilna a później jako wyjątkowa.
W roku 1827 został Täglichsbeck kapelmistrzem na dworze Hohenzollern-Hechingen, za panowania księcia Fryderyka. Po tym jak w roku 1938 władzę objął książę Konstantyn, jego dwór stał się jednym z ważnych centrów muzycznych swoich czasów. Hector Berlioz (1842), Ferenc Liszt (1848) i skrzypkowie Louis Spohr, Henri Vieuxtemps i Antonio Bazzini, bawili w Hechingen, obok innych znanych artystów. W roku 1848 księstwo zostało włączone do Prus i Täglichsbeck znalazł się przejściowo w Stuttgarcie. W roku 1952 podążył za księciem do jego posiadłości w Lwówku Śląskim, gdzie prowadził zwołaną na nowo orkiestrę. Książę wybudował w Lwówku pałac z salą koncertową na 300 osób i organizował regularne koncerty, które gromadziły melomanów z całej okolicy. W roku 1857 Max Seifriz zastąpił Täglichsbecka w roli kapelmistrza po tym, jak ten odszedł niezadowolony z życzeń programowych księcia. Potem przez dwa lata nauczał Täglichsbeck kompozycji w drezdeńskim konserwatorium i mieszkał kilka lat w Monachium. W 1866, rok przed swoją śmiercią przeprowadził się do Baden-Baden.