Urządzenia skurczu zeta są więc pulsacyjne z natury.
Maszyny skurczu zeta różnią się od swoich lepiej przestudiowanych toroidalnych odpowiedników. Gdy plazma jest przewodnikiem, pole magnetyczne łatwo indukuje w niej prąd. W praktycznych zastosowaniach plazmę umiejscawia się wewnątrz rdzenia transformatora tak, że plazma sama w sobie pełni funkcję drugiego uzwojenia. Gdy puści się prąd do uzwojenia pierwotnego, pole magnetyczne indukuje się również w plazmie. Indukcja wymaga zmiany pola magnetycznego w czasie, a w większości projektów reaktorów indukowany prąd ma płynąć w jednym kierunku, dlatego prąd w transformatorze trzeba zwiększać z upływem czasu. Stwarza to limit dla czasu oraz pola magnetycznego, niezależnie od rodzaju źródła zasilania.
Różne maszyny skurczu zeta Maszyny wykorzystujące skurcz zeta znajdują się w różnych instytucjach, m.in. University of Nevada, Reno (USA), Cornell University (USA), University of Michigan (USA), Sandia National Laboratories (USA), University of California, San Diego (USA), University of Washington (USA), Ruhr