W lutym 1921 podczas strajku został aresztowany i zwolniony z pracy. W lipcu 1921 wybrany do Warszawskiej Rady Związków Zawodowych. Latem 1921 wziął udział w IV Zjeździe ZZK w Warszawie, gdzie domagał się zniesienia uchwały Komisji Centralnej Związków Zawodowych o wykluczeniu komunistów ze związków. W maju 1922 wydalony z ZZK, w sierpniu 1922 wszedł do Centralnego Komitetu Wyborczego Związku Proletariatu Miast i Wsi (ZPMiW), z listy którego kandydował w wyborach do Sejmu i Senatu RP. Od grudnia 1922 członek KC ZPMiW. 5 czerwca 1924 podpisał list protestacyjny „Przeciw represjom. List otwarty w sprawie białego terroru w Polsce”. Od 1926 pracował w Kasie Chorych w Warszawie. Działacz Związku Pracowników Kas Chorych i Instytucji Ubezpieczeń Społecznych, z którego został usunięty w 1928, gdy zwolniono go z pracy. W 1927 był w komitecie powołanym do przygotowania wyjazdu „delegacji robotników i chłopów” do ZSRR. W grudniu 1928 z powodu opowiadania się po stronie frakcji „większości” w KPP popadł w konflikt z „mniejszościowym” Komitetem Warszawskim KPP i został faktycznie odsunięty od aktywnej działalności w tej partii. Od 1929 do 1944 pracował dorywczo, w 1945 wstąpił do PPR i został kierownikiem kadr w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Gdańsku.