thumb|240px|Grób rodziny Eytnerów na cmentarzu Powązkowskim Wacław Eytner (ur. 5 marca 1922 w Warszawie, zm. 20 lipca 1977 tamże) – polski architekt.
Życiorys W 1939 ukończył warszawskie Gimnazjum im. Władysława IV, naukę kontynuował w działającej podczas okupacji Miejskiej Szkole Budowlanej.
Po odzyskaniu niepodległości rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, równocześnie od 1945 pracował w Biurze Odbudowy Stolicy. Od 1 czerwca 1947 przeszedł do Zakładu Urbanistyki Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, ale już 1 grudnia tego roku podjął pracę w Zjednoczonych Pracowniach Architektonicznych. Od marca 1949 był związany z Centralnym Biurem Projektowym i Stołecznym Biurem Odbudowy ZOR (Zespół I Pracowni Architektonicznej), które w 1950 przekształcono w „Miastoprojekt-Stolica Północ”. W tym samym roku ukończył studia.
W styczniu 1956 ogłoszono konkurs na realizację zabudowy północnej części osiedla Muranów, wówczas Wacław Eytner został powołany na generalnego projektanta tej części miasta, cztery lata później został kierownikiem pracowni. Należał do SARP, działał w sekcji Budownictwa Osiedlowego. W 1959 i w 1960 budynki zaprojektowane przez Wacława Eytnera (ul. Zamenhofa 10 i Niska 11) wygrywały w konkursach „Życia Warszawy” na najlepszy dom mieszkalny (tzw.