Poza tym Heimpel był honorowym członkiem Germanische Nationalmuseum i Institut für Österreichische Geschichtsforschung.
Heimpel był także członkiem Akademii Nauk w Moguncji, Akademii Nauk w Heidelbergu, Saksońskiej Akademii Nauk, Royal Historical Society i Niemieckiej Akademii Języka i Literatury.
Od 11 kwietnia 1928 był żonaty z Elizabeth Heimpel (1902-1972)Hans Erich Troje: Hermann Heimpel (1901–1988), jura.uni-frankfurt.de, opublikowane 16 listopada 2012.. Mieli pięcioro dzieci. 4 maja 1973 roku ożenił się z Ingą Sahl (ur. 1921 w Berlinie).
Jego syn Christian Heimpel opublikował autobiograficzną nowelę Bericht über einen Dieb (Getynga 2004), która zajmuje się między innymi nazistowskim zaangażowaniem profesorów ze Strasburga.
Pisma Die halbe Violine. Eine Jugend in der Residenzstadt München. Stuttgart 1949 (autobiographische Erzählung über die Jugend in München, weitere Auflagen bis 1985), . Der Mensch in seiner Gegenwart. Getynga 1954. Kapitulation vor der Geschichte?. Getynga 1957. Zwei Historiker, Friedrich Christoph Dahlmann, Jacob Burckhardt, Getynga 1962. (= Kleine Vandenhoeck-Reihe, tom 141) Geschichtsvereine einst und jetzt. Getynga 1963. Drei Inquisitionsverfahren aus dem Jahre 1425.