Maciński.
Aresztowania działaczy konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego w roku 1946 spowodowały utratę pomocy finansowej dla Komitetu Ziem Wschodnich i stopniowy zanik komórek organizacyjnych, aż do całkowitej likwidacji organizacji w roku 1947.
Struktura W czasie wojny Komitet Ziem Wschodnich miał dwa oddziały: we Lwowie i w Krakowie. Po inkorporacji wschodnich terenów Polski przez sowietów w 1945 roku, Komitet Ziem Wschodnich przeniósł centralę do Krakowa, skupiając się na akcji organizacyjnej wśród Polaków pochodzących z ziem zabranych. Od tego czasu Komitet był podzielony na dwa okręgi: północno-wschodni (zwanym też wileńskim) z siedzibą w Toruniu, który skupiał ludzi mieszkających poprzednio na północ od Brześcia oraz lwowskim z siedzibą w Zabrzu, skupiającym ludność z Kresów położonych na południe od Brześcia.
Władze Władzę naczelną Komitetu Ziem Wschodnich stanowiło Prezydium. W skład Prezydium wchodzili: prezes Józef Zieliński (do kwietnia 1945 roku), wiceprezes Władysław Tarnawski, sekretarz generalny Zbigniew Nowosad, ks. Władysław Matus, kierownik organizacyjny Ewa Górka, kierownik propagandy prof. Kazimierz Próchnik, skarbnik ks. Bolesław Grudzieński oraz członkowie Prezydium: L. Bochenek, Kazimierz Brończyk, Wł. Bilan, M.