Kierował również zakładami w Monowicach, gdzie wykorzystywano więźniów obozów Auschwitz-Birkenau do przymusowej pracy. Był ponadto doradcą , jednego z zarządców firmy.
Został pojmany przez aliantów w 1946 i przesłuchiwany w ramach , a następnie skazany w 1948 przez amerykański trybunał wojskowy w czasie procesów norymberskich (proces IG Farben) na 8 lat więzienia za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. W czasie procesu zeznawał, że odradzał Hitlerowi użycie broni chemicznej w wojnie, argumentując to tym, iż alianci również mogą posiadać środki paralityczno-drgawkowe (według niego były opisywane jeszcze przed wojną w literaturze naukowej i opatentowane) i użyć ich w odwecie. Prawdziwość tych zeznań nie została potwierdzona, a substancje te nie były opatentowane i istnienie tabunu było objęte tajemnicą do 1951.
Po opuszczeniu więzienia w 1951 pracował dla Dow Chemicals i amerykańskich wojsk chemicznych. Był też przewodniczącym komitetu doradczego w Chemie Grünenthal w czasie afery z talidomidem. Związek ten rzekomo był otrzymany przez Ottona Ambrosa jako antidotum na sarin i testowany na więźniach obozów koncentracyjnych. Jako doradca gospodarczy świadczył usługi Konradowi Adenauerowi.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy chemicy Kategoria:Niemieccy zbrodniarze wojenni w okresie II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojennej Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1990