thumb|270px|Lokusta próbująca na niewolniku trucizny przeznaczonej dla Brytanika (mal. Joseph-Noël Sylvestre) Lukusta, LokustaAleksander Krawczuk, Neron. Warszawa: Czytelnik, 1988, s. 90. (zm. 69) – rzymska zawodowa trucicielka; postać opisana w Rocznikach Tacyta.
Życiorys Pochodziła z Galii. Mieszkała w Rzymie niedaleko wzgórza Awentyn, gdzie cieszyła się poprawną opinią wśród sąsiadów. Dwa dni w tygodniu przyjmowała u siebie kochanka - wysokiej rangi urzędnika odpowiedzialnego w Rzymie za rejestr zgonów. Została wdową po tym, gdy otruła znęcającego się nad nią brutalnie męża alkoholikaJosé María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata, dz. cyt., s. 58.. W swym trucicielskim procederze czerpała ogromne zyski od najzamożniejszych osób, jednocześnie rozdając za darmo swoje preparaty klientom nie posiadającym żadnych pieniędzy. Również i mikstury przygotowywała w różnorodnych wersjach, od szybko do bardzo wolno działających, jedne zdolne do zatrucia organizmu na bardzo długi, więcej niż kilkuletni okres, inne zaś wywoływały uczucie wielkiego bólu. Wyrabiała specyfiki duszące ofiarę i deformujące jej twarz, przyprawiające o ślepotę albo powodujące patologiczne działanie w umyśle ofiary, która zaczynała pod wpływem substancji poruszać się na czworakach i szczekać.