Bernhard Gerhardt (ur. 17 grudnia 1893, zm. lipiec 1963) – niemiecki inżynier układów naprowadzania rakiet, pracownik Peenemünde; jeden z najdłużej (do 1957) przetrzymywanych przez ZSRR inżynierów niemieckich.
Przed dołączeniem do niemieckiego programu rakietowego pracował w firmie IG Farben, w dziale chemii i gazów. W rakietnictwie zaczął udzielać się jeszcze w latach 20. XX wieku, w Dreźnie lub Berlinie. Został przeniesiony do ośrodka Peenemünde krótko po jego otwarciu. Na początku był prawdopodobnie szefem logistyki, co tłumaczyłoby jego przydomek Beschwerde Fuehrer - „szef od narzekań”. Potem został zaangażowany do rozwoju systemów kierowania rakiet V1 i V2. Posiadał najwyższe przepustki w ośrodku i co miesiąc składał przed Hitlerem sprawozdania z postępu prac w ośrodku.
Po bombardowaniu Karlshagen, 13 sierpnia 1943, w którym zginął jego najlepszy przyjaciel (Walter Thiel, dyrektor działu rozwoju silników w Peenemünde) i jego rodzina, został zaproszony przez Wernhera Von Brauna do zamieszkania w zamku Buggenhagen, gdzie mieszkał Von Braun z rodziną. Mieszkał tam do kwietnia 1945.