Po wyjściu ze szpitala wrócił do Francji, gdzie od 1940 brał udział w ruchu oporu, a od 1943 walczył w Wolnych Strzelcach i Partyzantach Francuskich (FTPF), po wyzwoleniu Francji w 1944 wstąpił do 1 Armii Francuskiej, potem, w marcu 1945 wrócił do Ales, gdzie został wybrany prezesem Związku Polaków byłych Uczestników Ruchu Oporu. Od 1946 prezes Organizacji Pomocy Ojczyźnie i prezes Okręgowej Rady Narodowej, od 1947 na rencie inwalidzkiej. Jesienią 1948 współorganizował strajk górników, za co został aresztowany i uwięziony. W grudniu 1948 otrzymał nakaz opuszczenia Francji, wrócił do Polski i wstąpił w Warszawie do PZPR. Pracował m.in. w MO, spółdzielni i wydziale kadr AWF. Od 1955 na rencie dla zasłużonych. Był odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Krzyżem Walecznych.
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 2, Warszawa 1987.
Kategoria:Działacze Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Polacy – członkowie francuskiego ruchu oporu Kategoria:Polscy komuniści Kategoria:Polscy żołnierze Brygad Międzynarodowych Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1956