Pogrom w Safedzie – pogrom ludności żydowskiej do którego doszło w 1517 roku w mieście Safed w okresie podboju Palestyny przez Imperium Osmańskie. Masakry dopuścili się Arabowie.
Tło historyczne W latach 1512–1520 sułtanem Imperium Osmańskiego był Selim I Groźny. Był on jednym z głównych budowniczych potęgi i prestiżu państwa osmańskiego i jego pozycji w świecie islamu. Podboje sułtana na długo ukształtowały mapę polityczną Bliskiego Wschodu. W 1516 roku rozpoczął wojnę z Mamelukami, pokonując ich wojska pod Mardż Dabik (24 VIII 1516 r.) koło Aleppo i pod Ar-Rajdanijją (22 I 1517 r.), dzięki czemu przyłączył do swojego imperium Syrię, Palestynę, Jordanię, Egipt i Al-Hidżaz. Zawładnął w ten sposób Mekką i Medyną, a także świętym miastem Jerozolimą i dawnymi stolicami kalifatów: Damaszkiem (niegdyś stolica Umajjadów) i Kairem (przed wiekami siedziba Fatymidów).
W przeciwieństwie do Arabów, Turcy osmańscy tolerowali Żydów, którzy cieszyli się w ich imperium bardziej uprzywilejowaną pozycją niż chrześcijanie. Budziło to wrogość mameluków do Żydów.