Następna wersje bomby, 106 i 107, zostały wyprodukowana w liczbie 50 i 30 sztuk. Bomba mierzyła 4,7 metrów długości, jej skrzydła miały dwa metry rozpiętości. Cztery główne skrzydła znajdowały się 1,7 metra od nosa bomby, na jej ogonie umieszczono cztery dodatkowe lotki sterowe o rozpiętości 1,2 metra; masa bomby wynosiła około 730 kilogramów. Ogon bomby został wyposażony w hamulce aerodynamiczne. Nos bomby zawierał układ naprowadzający za którym znajdowała się głowica kumulacyjna o masie 200-300 kilogramów, przed nos wystawały dwa czujniki z zapalnikami. Bomba była wyposażona w zapalniki dotykowe, które miały eksplodować w momencie uderzenia bomby w okręt, ale miała także dodatkowy mechanizm opóźniający który w przypadku uderzenia bomby w wodę miał opóźnić jej eksplozję tak, aby eksplodowała ona pod linią wodną okrętu. Układ naprowadzający składał się z bolometru, lustra, rozdzielacza, wzmacniacza, przekaźnika i akumulatora. Promieniowanie podczerwone wykryte przez bolometr przekazywane było na lustro i w zależności od tego gdzie ono padło odpowiednio włączał się wzmacniacz, który przekazywał impuls sterujący lotkami. Znajdujące się na ogonie hamulce aerodynamiczne spowalniały upadek bomby na tyle, aby kierujący nią mechanizm miał czas korektę jej lotu.