W 1949 przeniosła się wraz z mężem do Wrocławia, gdzie została starszym asystentem w Katedrze Urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Od 1951 do 1954 pracowała równolegle w "Miastoprojekcie" (należała m.in. do zespołu projektującego osiedle mieszkaniowe Plac PKWN), była również przez trzy kadencje wiceprezesem oddziału wrocławskiego SARP, przewodniczącą Wrocławskiego Koła Urbanistów Polskich oraz sędzią konkursowym Towarzystwa Urbanistów Polskich. Ponadto przewodniczyła Komisji Budownictwa Rady Narodowej miasta Wrocławia, była miejską radną oraz należała do Wojewódzkiej i Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej we Wrocławiu. Po zakończeniu pracy w "Miastoprojekcie" kontynuowała pracę na Politechnice Wrocławskiej.
W 1963 obroniła pracę doktorską, a w 1965 została kierownikiem Zakładu Projektowania Założeń Zielonych w Katedrze Urbanistyki Politechniki Wrocławskiej.
Podczas wydarzeń marcowych w 1968 znajdowała się na terenie uczelni, należąc do grona wykładowców-opiekunów protestującej młodzieży. Jako sankcję wykorzystano kończący się angaż i rozwiązano stosunek pracy w październiku 1968. Ewa Cieszyńska otrzymała tzw.