Goya sportretował ją jako dorosłą kobietę w 1816.
Goya namalował dzieci z wielką czułością, podkreślając ich niewinność i słodycz. Charakterystyczne dla malarza jest także portretowanie dzieci z ulubioną zabawką lub zwierzątkiem. Postaci zostały przedstawione na neutralnym tle, wszystkie znajdują się w cieniu oprócz samego księcia, na którego postać pada strumień światła. Zastosowane kolory są dość jednolite, dominują odcienie szarości, zieleni i różu. Wyjątkiem jest postać księcia mającego na sobie ciemne ubranie z czerwonymi akcentami. Typowe dla malarza swobodne pociągnięcia pędzlem są szczególnie widoczne na pomponach poduszki. Uwagę zwraca także przezroczystość koronek wokół kołnierzy i mankietów oraz postać małego pieska chowającego się u stóp księcia. Widoczny jest wpływ portretu angielskiego, zwłaszcza Thomasa Gainsborough.
Proweniencja Obraz należał do kolekcji sztuki rodziny książąt Osuny do 1897, kiedy został przez nią przekazany Muzeum Prado.
Przypisy
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Obrazy Francisca Goi w Muzeum Prado