do pozbawienia metropolity urzędu dążyły władze komunistycznej Bułgarii, natomiast inni członkowie Synodu, zazdroszcząc hierarsze popularności, sami oskarżyli go o współpracę ze Stanami Zjednoczonymi i Wielką Brytanią. Po zmuszeniu Stefana do odejścia w stan spoczynku metropolita Paisjusz był faktycznym przywódcą Świętego Synodu, jednak urząd przewodniczącego Synodu objął metropolita dorostolsko-czerweński Michał. W styczniu 1949 zrezygnował on jednak z tej funkcji, wówczas objął ją metropolita Paisjusz, który pozostawał przewodniczącym Synodu przez dwa lata. Bronił prawa Cerkwi prawosławnej do prowadzenia działalności społecznej, twierdząc, że samo państwo nie jest w stanie rozwiązywać problemów społecznych.
W 1971 był jednym z trzech kandydatów do objęcia urzędu patriarchy Bułgarii, obok metropolity łoweckiego Maksyma oraz metropolity dorostolskiego Sofroniusza. W wyborach największą liczbę głosów (98) uzyskał popierany przez władze państwowe metropolita Maksym, na metropolitę Paisjusza głosowało dwóch delegatówI.Z. Dimitrow, Bulgarian Christianity [w:] red. K. Parry, The Blackwell Companion to Eastern Christianity, Blackwell Publishing, Victoria, 2007, s.68.
Na urzędzie metropolity wraczańskiego pozostawał do śmierci w 1974.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Czerniowieckiego Kategoria:Metropolici wraczańscy