Portret Isabeli de Porcel (hiszp. Retrato de Isabel Porcel) – obraz olejny hiszpańskiego malarza Francisca Goi przedstawiający hiszpańską arystokratkę.
Okoliczności powstania Portret przedstawia młodą hiszpańską arystokratkę Isabel Lobo Velasco de Porcel. Isabel urodziła się około 1780 roku w Rondzie, była drugą żoną Antonia Porcela – starszego od niej o 25 lat liberała, którego poznała w Madrycie, mając 20 lat. Goya wykonał portrety obojga małżonków, ale podobizna Antonia uległa zniszczeniu w pożarze. Antonio Porcel był przyjacielem oświeceniowego polityka Jovellanosa, przez którego poznał mieszkającego w sąsiedztwie Goyę.
Opis obrazu Obraz przedstawia półpostać młodej kobiety o jasnych włosach i oczach oraz bardzo jasnej cerze. Jest to rzadszy typ urody Hiszpanek z północno-zachodniej części kraju. Jest ubrana według hiszpańskiej mody w bladoróżową suknię, białą bluzkę i czarną mantylkę. Pomimo że jej strój imituje tradycyjny strój ludowy, jakość materiałów i poza nadają jej arystokratycznej elegancji. Jej korpus jest zwrócony lekko w lewo, podczas gdy głowa jest obrócona w prawo. Szczególną uwagę zwraca energia i zdecydowanie zawarte w jej pozie, zwłaszcza w ułożeniu ramion. W ten pozbawiony elementów pejzażu, architektury czy dodatkowych przedmiotów portret wydaje się niezwykle prawdziwy.