Halina Szparowska-Gąsiorowska, ps. Halinka (ur. w Czerkasach, zm. 1 września 1973 w Warszawie) – lekarka weterynarii, kapitan WP, powstaniec warszawski.
Życiorys Córka Juliana Szparowskiego. W 1921 przeniosła się z rodzicami do Warszawy, gdzie w 1936 skończyła gimnazjum im. Narcyzy Żmichowskiej i studiowała na wydziale weterynarii UW do wybuchu wojny. W szóstej klasie gimnazjum związała się z ruchem lewicowym, podczas studiów wstąpiła do OMS „Życie”, a w 1937 do SD. Podczas okupacji działała najpierw w grupie akademickiej „życiowców”, potem w grupie „biuletynowców”, kolporterka prasy konspiracyjnej.
Od 1941 członkini ZWW, kierowała techniką i kolportażem w Warszawie. Od kwietnia 1940 do października 1942 pracowała w Ośrodku Zdrowia Zarządu Miejskiego w Warszawie, od stycznia 1942 działała w PPR, od grudnia 1942 kierowała tajną drukarnią „Głosu Warszawy” - organu Komitetu Warszawskiego PPR, gdzie poznała zecera Tadeusza Gąsiorowskiego (członka PPR i GL), za którego wyszła za mąż. Wstąpiła do AL i walczyła w powstaniu warszawskim, była łączniczką na Starym Mieście, a potem Sztabu Żoliborskiego i Oddziału AL w Kampinosie.