Warren Edward Spahn (ur. 23 kwietnia 1921, zm. 24 listopada 2003) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 21 sezonów w Major League Baseball.

Spahn podpisał kontrakt jako wolny agent z Boston Bees w czerwcu 1940 roku (klub zmienił nazwę na Boston Braves w 1941), w którym zadebiutował 19 kwietnia 1942 w meczu przeciwko New York Giants. Podczas II wojny światowej (od grudnia 1942 do maja 1945) służył w U.S. Army w stopniu porucznika; brał udział w między innymi Bitwie o Ardeny.

W sezonie 1946 po raz pierwszy wystąpił w Mecz Gwiazd MLB i po raz pierwszy miał najlepszy w lidze ERA (zwyciężył w tej klasyfikacji również w 1953 i 1961 roku). Jako zawodnik Braves ośmiokrotnie zaliczył najwięcej zwycięstw (1949, 1950, 1953, 1957–1961) i czterokrotnie zaliczył najwięcej strikeoutów (1949–1952). W 1957 zagrał w dwóch meczach World Series, w których Braves pokonali New York Yankees 4–3 w serii best-of-seven. W tym samym roku otrzymał nagrodę Cy Young Award dla najlepszego miotacza w MLB.

Spahn rozegrał dwa no-hittery;