Za księdza Franciszka Długosza (1922–1939) przebudowano zwieńczenie wieży pokrywając ją obecnym cebulastym hełmem, założono instalację elektryczną, odnowiono wnętrze świątyni, ufundowano witraże i nowe dzwony. W latach 70. XX wieku kościół dostosowano do liturgii posoborowej. Za księdza Eryka Jureckiego (1996–2007) przeprowadzono generalny remont dachu, wzmocniono konstrukcję wieży i odrestaurowano wnętrze kościoła.
Architektura Jest to budowla o cechach późno klasycystycznych, zbudowana na planie prostokąta, murowana z cegły i otynkowana. Świątynia jest orientowana, jej podłużna oś jest zwrócona równoleżnikowo, zaś ołtarz znajduje się w jej wschodniej części. Z bryły kościoła wyodrębniają się nieco: wieża, prezbiterium i niska boczna dobudówka. Kościół jest murowany, ma dach siodłowy pokryty dachówką. Wieża wybudowana w 1924 roku w zachodniej części budynku i zakończona jest baniastym hełmem z tzw. latarnią. Na wieży umieszczono 4 dzwony.