mały|John L. Burns leczy rany John Lawrence Burns (ur. 5 września 1793, zm. 4 lutego 1872Petruzzi wskazuje, że na nagrobku Burnsa błędnie podano iż urodził się w roku 1794, podczas gdy inne źródła, jak np. National Park Service, wymieniają rok 1793, ale niezgodnie z faktami twierdzą, że 1 lipca 1863 roku miał 70 lat.) – weteran wojny roku 1812, który w wieku 69 lat ochotniczo, u boku Armii Unii, wziął udział w bitwie pod Gettysburgiem podczas wojny secesyjnej. Został ranny, ale przeżył i stał się bohaterem narodowym.
Życiorys Burns urodził się w Burlington w stanie New Jersey. Był szkockiego pochodzenia; jego ojciec powoływał się na pokrewieństwo z poetą Robertem Burnsem. Służył jako szeregowy żołnierz w wojnie roku 1812 i wziął udział w kilku bitwach, w tym o Lundy’s Lane. Walczył też, jako ochotnik, w wojnie z Meksykiem, ale gdy zgłosił się do Armii Unii w pierwszej połowie 1861 roku nie został – ze względu na wiek – przyjęty i służył jedynie jako cywilny woźnica. Wkrótce jednak, wbrew swej woli, został odesłany do domu. Po przybyciu do Gettysburga został wybrany konstablem.