W 1823 roku trzęsienie ziemi było przyczyną dużych zniszczeń w mieście. Podczas powstałego później zamieszania, doszło do licznych grabieży w żydowskiej dzielnicy. Pomimo to, w 1830 roku w mieście mieszkało około 4 tys. Żydów, stanowiąc co najmniej połowę populacji.
W latach 1831–1834 doszło do wojny egipsko-osmańskiej, do której wstępem była wojna o niepodległość Grecji. Egipski wicekról Muhammad Ali był autokratycznym despotą, który widział potrzebę sprawowania kontroli nad Wielką Syrią. Posiadała ona niezwykle strategiczne położenie na Bliskim Wschodzie, a dodatkowo miała bogate zasoby naturalne. Co ważniejsze, Wielka Syria mogła odgrywać rolę strefy buforowej między Egiptem a Imperium osmańskim. Dlatego wysłał swojego zdolnego generała Ibrahima Pasza z poleceniem zajęcia Wielkiej Syrii. Pretekstem do wszczęcia wojny było zażądanie od gubernatora Akki Abdullaha Paszy zwrotu 6 tys. chłopów, którzy mieli zbiec z Egiptu przed płaceniem podatków i schronić się właśnie w Akce. Pod pretekstem odzyskania chłopów, Ibrahim Pasza wylądował w Jafie i szybko zajął Jerozolimę oraz przybrzeżne rejony Palestyny i Libanu. Po kilku bitwach z Turkami osmańskimi, zajął w czerwcu 1832 roku Damaszek. Gdy w 1833 roku do Safedu zaczęły zbliżać się wojska egipskie, Druzowie splądrowali żydowską dzielnicę.