Otwarcie i poświęcenie nowego budynku schroniska odbyło się 15 grudnia 1935 roku w obecności przedstawicieli Zarządu Głównego PTT, kierownika okręgowego UWFIPW w Przemyślu i ok. 300 narciarzy. Początkowo obiekt dysponował 20 łóżkami oraz dwiema jadalniami na 40 osób, miał dostęp do linii telefonicznej, bieżącej wody, był wyposażony w łazienkę, natryski i toaletę. Jeszcze zimą 1935/1936 w schronisku otwarto szkołę narciarską prowadzoną przez dyplomowaną instruktorkę Polskiego Związku Narciarskiego p. Tereszkiewiczową. Po dobudowaniu dodatkowej sali w 1936 roku liczbę miejsc sypialnych na łóżkach zwiększono do 30 (według innych danych było to 15 łóżek i 14 sienników), co wciąż oceniano jako wartość niewystarczającą dla potrzeb wzrastającego ruchu turystycznego, w szczególności narciarskiego. W 1938 schronisko odremontowano, na nowo urządzając łazienkę i sanitariaty, odnawiając salę jadalną, stawiając cztery piece w sypialniach. W budynku zlokalizowano też placówkę Państwowego Instytutu Meteorologicznego.
Obiekt uległ zniszczeniu w czasie II wojny światowej.