Następnie wystąpił w dramacie kryminalnym El hijo pródigo (1969) jako porywacz, przygodowym filmie kryminalnym Cristo 70 (1970) w roli Pedro, komedii Juegos de alcoba (1971) jako hippis, dramacie Jesteśmy już mężczyznami (Ya somos hombres, 1970), komediodramacie Przepowiednia (Presagio, 1974), dreszczowcu Osaczona bestia (La bestia acorralada, 1975), komedii sensacyjnej Niezniszczalne siły (Las fuerzas vivas, 1975), dramacie historycznym Salwy w Marusii (Actas de Marusia, 1975), dramacie Lo mejor de Teresa (1976), dramacie Kwiaty z papieru (Flores de papel, 1978) i dramacie Rozprawa o metodzie (El recurso del método, 1978).
Od początku lat 70. tworzył własne filmy, początkowo krótkometrażowe. Już w swoim fabularnym debiucie Los años duros (1973) szokował użyciem przemocy w portretowaniu życia meksykańskiej klasy średniej. Nie unikał też tematów politycznych.
Jego film Kwiaty z papieru (1978) startował w konkursie głównym na 28. MFF w Berlinie. Jeden z jego kolejnych obrazów Bandera rota (1979) zaprezentowany został na 11. MFF w Moskwie.