4 marca 1937 aresztowany za działalność komunistyczną, 22 listopada 1937 uniewinniony przez kielecki sąd, zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego RZZ na żądanie Jana Kwapińskiego, przewodniczącego Komisji Centralnej Związków Zawodowych (KCZZ). 2 lipca 1938 po rewizji skazany na 3 lata więzienia.
Podczas odbywania kary w kieleckim więzieniu 27 sierpnia 1939 zadeklarował chęć wstąpienia do WP, nie otrzymał odpowiedzi i 5 września 1939 wraz z innymi więźniami wydostał się i udał się do Lwowa, gdzie był formierzem w zajezdni tramwajowej, a później formierzem w zakładach „Magnezit” w mieście Satka w obwodzie czelabińskim.
Od 1943 w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, w czerwcu 1944 skończył Wyższą Szkołę Oficerów Polityczno-Wychowawczych i został zastępcą dowódcy batalionu w 1 Armii WP. Odwołany z frontu w okolicach Złotowa i mianowany sekretarzem Komitetu Powiatowego (KP) PPR w Szubinie. Delegat na I Zjazd PPR w grudniu 1945. W 1946 został naczelnikiem więzienia w Fordonie, później w Łodzi, a w 1951 w Rzeszowie.
Od 1966 na emeryturze. Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.