Ocena działalności Współcześni mu krytycy zbliżeni do kręgów konserwatywnych (Gh. Panu) zarzucali mu przenoszenie militarnego stylu sprawowania władzy do polityki, w której dominującą rolę przykładał do dyscypliny i procedur. Uchodził za osobę kapryśną zarówno w wojsku, jak i w polityce, co argumentowano ciągłymi zmianami służby wojskowej na cywilną i odwrotnie. Wtykano mu także brak odpowiedniej elastyczności i szerszego spojrzenia oraz prowadzące do osłabienia Partii Konserwatywnej konflikty z czołowymi postaciami nurtu konserwatywnego – Take Ionescu i Petre P. Carpem. Na tym tle doszło zresztą do jego rezygnacji z działalności w Partii Konserwatywnej w 1907 roku (stał się posłem niezależnym), będącej sprzeciwem wobec zjednoczenia partii z grupą „Junimea” pod przewodnictwem P.P. Carpa. Doceniany jest natomiast jego wkład w rozwój rumuńskiej artylerii oraz rola jaką odegrał podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878).

Przypisy

Bibliografia

Dimitrie R. Rosetti, Dicționarul contimporanilor, Editura Lito-Tipografiei „Populară” 1897.

Kategoria:Burmistrzowie Bukaresztu Kategoria:Premierzy Rumunii Kategoria:Rumuńscy generałowie Kategoria:Rumuńscy ministrowie obrony Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Odznaczeni Orderem Cnoty Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Bukareszcie Kategoria:Urodzeni w 1833 Kategoria:Zmarli w 1911