Teodycea Opierając się na Encheiridionie Symplicjusz stworzył kompletną, charakterystyczną dla późnego neoplatonizmu, teorię pochodzenia zła, w której idzie głównie za Proklosem, dołączając elementy perypatetyckie, platońskie i stoickie. Głosi on, że: Formy całkowicie zanikają opanowane przez materię (Timajos). Materia nie może być jednak przyczyną zła, jako że nie ma żadnych właściwości (Timajos). Zło jest ostatecznie pozorne, w kontekście całości nie ma już zła (Prawa i stoicy). Przyczyną zła jest dusza (Prawa). Bóg nie jest nigdy przyczyną zła (Timajos, Państwo). Brak nie ma przeciwieństwa jako równorzędnego rodzaju (Arystoteles). Przyczyną celową są formy i entelechia (Arystoteles). Brak nie jest celem, ponieważ nie jest zamierzony (stoicy). Symplicjusz stwierdza, że zło nadaje sens pojęciu dobra. Zło rozumie jako konieczne, ale nie bezpośrednio, lecz w ten sposób, że materia i brak są jego koniecznymi warunkami, tak jak i wszelka ograniczoność, a są konieczne ponieważ wszystko pochodzi od Jednego. W ten sposób Symplicjusz głosi, że niebo nie byłoby doskonałe, gdyby nie było w nim stworzeń śmiertelnych. Nic nie jest całkowicie złe, a co jest złe, staje się takim przez wolny wybór jednostek. Symplicjusz uwalnia więc Boga od odpowiedzialności za zło, ale nie od odpowiedzialności za wolną wolę.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Symplicjusz z Cylicji · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.