Skoczył do Polski ze spadochronem w nocy 4/5 maja 1944 w operacji lotniczej „Weller 26”, z samolotu Liberator BZ-965 „S” (1586 Eskadra PAF) na placówkę odbiorczą „Szczur” 221, (kryptonim polski, brytyjskie oznaczenie numerowe pinpoints), 31 km od Janowa Lubelskiego, w okolicy wsi Wola Gałęzowska pod Bychawą. Razem z nim skoczyli: ppor. Andrzej Prus-Bogusławski, ppor. Adam Krasiński, kpt. Jan Walter, por. Alfred Whitehead, ppor. Józef Zając. Po skoku został przypadkowo ranny i przez pewien czas był leczony. Zrzut w całości przyjął oddział partyzancki AK dowodzony przez ppor. Aleksandra Sarkisowa ps. Szaruga.
W powstaniu warszawskim walczył jako oficer dyspozycyjny oraz dowódca 3 plutonu w oddziale osłonowym Kwatery Głównej Komendy Okręgu Warszawa, dowodzonym przez cichociemnego por. Ludwika Witkowskiego ps. Kosa. Poległ 4 września 1944 wraz z całą swoją placówką zasypany w gmachu PKO w Warszawie przy ul. Jasnej. 180px|mały|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Adama Dąbrowskiego Awanse starszy strzelec podchorąży – ze starszeństwem od 20 marca 1940 kapral podchorąży - ze starszeństwem od 1 stycznia 1944 podporucznik – 5 maja 1944
Odznaczenia Krzyż Walecznych – czterokrotnie.