Najdobitniejszą oznaką tego stanu rzeczy było zajęcie przez Chińczyków Wschodniego Turkiestanu (848).
Przedłużające się zatargi i walka o wpływy doprowadziły na początku X wieku do ogólnotybetańskiego powstania. Przywódcy klanowi, których dotychczasowa kooperacja stanowiła o sukcesie tybetańskiej państwowości, otwarcie wypowiedzieli posłuszeństwo dworowi w Lhasie. Ostatecznym ciosem dla dynastii było splądrowanie grobów królewskich i zaniechanie kultu władcy (Wylie btsanpo, canpo), a co za tym idzie desakralizacja pozycji monarchy. Państwo weszło w okres rozbicia, a niepodzielną rolę polityczną zaczęła odgrywać klanowa arystokracja.
Odtworzenie wzajemnych relacji poszczególnych państewek i ogólnej sytuacji politycznej w Tybecie wydaje się praktycznie niemożliwe. Cechą charakterystyczną tekstów źródłowych dotyczących tego okresu jest ich skupienie na kwestiach natury religijnej, pominięcie wydarzeń stricte politycznych było wynikiem faktu, iż większość annalistów stanowili mnisi. Nie bez znaczenia pozostaje również brak opracowań chińskich, związany z upadkiem dynastii Tang (początek X wieku).
Odrodzenie buddyzmu thumb|Atiśa. The Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork thumb|Tsurphu.