thumb|Wrocław. Schron Piechoty I.R.-10 thumb|Wrocław. Schron Piechoty I.St.-7 thumb|Wrocław. Schron Piechoty I.R.-2 Twierdza Wrocław 1890–1918 – zespół fortyfikacji zbudowanych na terenie Wrocławia w XIX i na początku XX w.
Historia 5 maja 1889, po trwającej 82 lata dyskusji, została podjęta decyzja o ponownym ufortyfikowaniu Wrocławia. Jeszcze w 1889 przeprowadzono w terenie wizje lokalne i nakreślono przebieg przyszłych umocnień. 24 kwietnia 1890 dla odciążenia przyszłej wojennej mobilizacji rozpoczęto budowę pierwszych schronów piechoty, wchodzących w skład twierdzy. Do 1901 wybudowano 19 schronów piechoty. W latach 1891–1895 schrony budowano jako konstrukcje trójwarstwowe: od wewnątrz schronu sklepienie kazamat wykonywano w formie ceglanej koleby, nad nią znajdowała się metrowej grubości poduszka piaskowa, a na niej spoczywała granitowo-betonowa płyta detonacyjna. Konstrukcję tego typu stosowano w fortyfikacji pruskiej począwszy od 1887 roku – służyć miała przezwyciężeniu skutków wprowadzenia na pole walki nowych pocisków artyleryjskich z zapalnikiem ze zwłoką. W latach 1895–1899 wznoszono schrony o konstrukcji ceglano-betonowej (ściany i strop wylewano z betonu o grubości 2,2 metra, fasada była nadal ceglana). W latach 1900–1901 wybudowano jedyny schron całkowicie betonowy – I.R.