Le Comte de Warwick, 1703), pamiętniki z podróży po Hiszpanii: Memoires de la cour d’Espagne, Relation du voyage d’Espagne (1691) oraz Anglii: Mémoires de la cour d’Angleterre (1695). Relacja z Hiszpanii była źródłem faktograficznym dla Victora Hugo przy pisaniu dramatu Ruy Blas.
Jednak największą sławę i uznanie przyniosły baronowej baśnie, pierwotnie popularniejsze nawet od zbioru współczesnego jej Charles’a Perraulta. Początkowo baśnie zapewne były odczytywane i komentowane w salonie autorki. Oprócz Île de la Félicité, włączonej w treść jej pierwszej powieści, baronowa d’Aulnoy napisała 24 baśnie, które ukazały się w dwóch czterotomowych zbiorach Les Contes des Fées (1697) i Contes Nouveaux ou Les Fées à la Mode (1698). Historycy literatury wśród walorów literackich baśni d’Aulnoy wymieniają m.in. poetyckość, oryginalność formy oraz delikatnie zaznaczone przesłanie moralne, a ona sama jest uważana za prekursorkę gatunku baśni literackiej.