Książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Książę Rzeszy (niem. Reichsfürst, łac. princeps imperii) – tytuł feudalny i arystokratyczny, będący wyższą formą księcia (Fürst), występujący w Świętym Cesarstwie Rzymskim.
Książęta – wasale cesarza Tytuł przysługiwał wszystkim bezpośrednim wasalom cesarza rzymskiego, a więc księciu (Herzog), margrabiemu oraz niektórym (uksiążęconym) landgrafom i palatynom. Do powyższej grupy należeli również biskupi, opaci i prałaci Rzeszy. Tytuł nie przysługiwał książętom czy hrabiom będącym lennikami wasali cesarza. Niektórzy panowie Rzeszy używający tytułów hrabiowskich w różnych odmianach (margrabiów, landgrafów, burgrabiów czy też „zwykłych” grafów) uzyskali od cesarza podniesienie do rangi książęcej i jako tacy również wliczali się w poczet pełnoprawnych książąt Rzeszy. Byli to np. uksiążęcony hrabia Hennebergu i uksiążęcony hrabia Störnstein, burgrabia Norymbergi i burgrabia Miśni, landgraf Hesji i landgraf Leuchtenbergu.
Z tytułu wynikały prawa, wraz z najważniejszym, jakim było uczestnictwo w Sejmie Rzeszy czy Landeshoheit – terytorialnej jurysdykcji.