850 egzemplarzy.
Fiat 3A (1912–1921) - w odróżnieniu od poprzedniej wersji wyposażony był w silnik dolnozaworowy o pojemności 4396 cm3 i mocy 40 KM co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej 80km/h. Od 1915 roku zmodernizowana instalacja elektryczna o napięciu 12 V po raz pierwszy zasilała również światła przednie oraz elektryczny rozrusznik. Powstawał tylko w jednej wersji nadwoziowej jako tourer, sprzedawano jednak również konstrukcje do zabudowy. Powstało ok. 2150 egzemplarzy.
Fiat 3Ter (1912–1915) - odmiana Fiata 3A wyposażona w ten sam silnik, ale o zmniejszonym rozstawie osi dla spełnienia wymagań stawianych przez armię. Dzięki zmniejszeniu wymiarów i masy uzyskiwał prędkość maksymalną 90 km/h, a w późniejszej wersji silnika o mocy podniesionej do 45 KM uzyskiwał 95km/h. Występował w wersji nadwoziowej tourer i landauet. Wyprodukowano ok. 600 egzemplarzy, które w większości trafiły na potrzeby armii, w tym również zagranicznych.
W latach 1910–1911 w oparciu o podwozie Fiata 3 lub Fiata 4 wyprodukowano ok. 50 egzemplarzy samochodu Fiat 7 wyposażonego w sześciocylindrowy silnik o pojemności 3920 cm3 i mocy 25 KM co pozwalało na osiągnięcie prędkości maksymalnej 75 km/h. Do przeniesienia napędu służył wał napędowy. Prawdopodobnie nie zachowały się żadne zdjęcia tego pojazdu.
Bibliografia
Kategoria:Samochody z lat 1910–1919 Kategoria:Samochody Fiat