Zamek w Połonnem – zamek zbudowany w XIII w., w miejscu gdzie rzeka Chomorzec wpływa do Chomory.
Historia Za panowania książąt ruskich w XIII wieku istniał w tym miejscu drewniany zamek. Układ zawarty pomiędzy królem Polski Kazimierzem Wielkim a Lubartem, księciem włodzimierskim w 1366 r., wymienia oddane księciu grody, w tym Połonne. W kolejnych latach warownia leżały na terenie Korony Królestwa Polskiego. W 1621 roku zamek i miasto w dziale dóbr otrzymała Zofia z Ostrogskich Lubomirska i dzięki niej Połonne przeszło w ręce jej męża Stanisława Lubomirskiego. On to po 1621 roku ufortyfikował miasto w nowoczesny bastionowy system holenderski z kazamatami w co najmniej dwóch kurtynach. W 1642 roku na mocy testamentu zamek i dobra otrzymał Konstanty Jacek Lubomirski.
Kozacy dowodzeni przez Maksyma Krzywonosa w 1648 r. podstępem zajęli miasto i je ograbili. Ponownie Kozacy zaatakowali miasto w 1651 roku. Po desperackiej obronie miasto poddało się, a szlachta uciekła z Połonnego. Po podaniu się miasta Kozacy wymordowali obrońców zamku oraz 10 tys. żydowskich mieszkańców, co ze szczegółami opisał Natan Hannower w osobnym rozdziale swojej kroniki Jawen mecula.